"Foguèt una victòria confortabla"

O podiá far e fin-finala, l’a fait. Barack Obama foguèt elegit confortablament a la presidéncia dels Estats-Units. Mentre que lo despolhament èra pas encara acabat dins d’unes Estats, lo candidat democrata aviá ja obtengut entre 330 e 338 vòtes de grands electors contra 155 a 157 per son adversari republican, John McCain. Obama l’emportèt dins son Estat de provenéncia (l’Illinois) e tanben en California, en Florida o encara dins lo Michigan. De son costat, McCain poguèt comptar suls vòtes dels grands electors d’Arizona (que n’es lo senator), del Texas e tanben del Tennessee.
La victòria de Barack Obama foguèt anonciada a 5 h (ora nòstra) e la festegèt una ora mai tard a Chicago, capitala de l’Illinois. Dins la serada de son eleccion, davant maites milierats de personas recampadas al Grant Park, volguèt saludar los e las que l’avián sostengut dins los meses que precediguèron lo 4 de novembre. « A calgut temps, çò diguèt, mercés a çò qu’avèm complit pendent aquela eleccion, a aquel moment istoric, lo cambiament es arribat en America. Se jamai qualqu’un dobta encara qu’America es l’endret que tot i es possible (...) la reponsa li es donada aqueste ser. » Per un còp, los sondatges donèron una idèa clara de çò que poiriá èstre l’eissida del vòte. Obama èra bravament en avança sus son adversari abans e

pendent lo jorn J. Es en emportar California (un dels Estats mai poblats de l’Union, veire article p. 3) que faguèt definitivament capvirar lo sòrt de l’eleccion en sa favor. John McCain reconeguèt pro rapidament sa desfaita. « Aquel fracàs es lo meu pas lo vòstre, çò diguèt a sos suportaires d’Arizona, auriái desirat que lo resultat siá diferent. Lo pòble american a parlat e a parlat clarament. Es una eleccion istorica. Reconeissi la significacion particulara qu’a pels negres americans, la fiertat que deu èstre la lora aqueste ser. » Per l’ancian combatent del Vietnam èra de mal s’impausar en passar après dos mandats de George W. Bush. Èra sustot dificile per el de se far passar per un republican quand a l’eleccion passada se presentèt en independent. McCain aviá malaisidament engolit las concessions que deguèt far. Especialament las que faguèt als electors crestians ultrà-conservators sus l’avortament per exemple, qu’a la basa i es favorable. McCain aviá per eles una aversion que calguèt mestrejar per aver sonque la possibilitat de se poder presentar.

La caminada s'acabèt sus un succès

Una jornada ensolelhada i a pas ren de mièlhs per concluir un long viatge. Lo 7 de novembre, après mai d'un milierat de quilomètres a travèrs Occitània, los sèt caminaires d'Occitània a pè arribèron a

Vielha, capitala de la Val d'Aran.
Coma al cors de las autras etapas, caminèron pas solets. Un quarantenat de personas se jonhèron a eles dont lo quite Sindic d'Aran Paco Boya e la cargada de la cultura e de la politica lingüistica Maria Vergés. A l'arribada, als entorns de 14 h, son d'aplaudiments noirits qu'aculhiguèron los caminaires e los que faguèron l'acompanhada. I aviá de sorires sus las caras dels sèts valadencs, mesclats d'un lassitge vesedor e comprensible. Lo monde s'abraçavan, se congratulavan e se pausèron a l'ombreta del monument per la lenga quilhat qualques tempses a en fàcias del sèti del Govèrn d'Aran.
Pausada sus una parabanda que supera la Garona, Inès Cavalcanti manja lo crostet amb sos camaradas. Per ela coma per la rèsta de la tropa, lo bilanç es positiu : « Es un projècte perfièitament capitat, çò ditz, (…) aviam una organizacion puslèu leugièra pr'amor aviam sonque dit que nosautres, los sèt caminaires, fariam tot lo camin. Demandàviam a totes de nos acompanhar sul camin, d'aprestar de causas sul camin per far veire çò que se fa en Occitània. Pertot ont sèm anats, sèm estats recebuts pels conses, per la populacion, per las associacions que trabalhan sul terrenh, i aguèron de fèstas popularas… Atal poguèrem veire lo trabalh enòrme que se fa per Occitània. »