Somari
Klaus fa tombar los pins, 2 •
Lo ministre que voliá pas far sa lei, 3 •
Aquò bolega al sud dels Pirenèus, 4 •
La batalha dels trins, 5 •
A Carcassona, 6 •
La tor de fèrre e lo país en fuòc, 7 •
La caminada de Robèrt Lafont es acabada, 8 •
Las Antilhas manifèstan, 9 •
Las collectivitats e la lenga, 10 •
Presep a Sent Fèrmer, 11 •
Pas de cultura e pas de lenga sens fèsta !, 12 •
Lo ministre que voliá pas far sa lei, 3 •
Aquò bolega al sud dels Pirenèus, 4 •
La batalha dels trins, 5 •
A Carcassona, 6 •
La tor de fèrre e lo país en fuòc, 7 •
La caminada de Robèrt Lafont es acabada, 8 •
Las Antilhas manifèstan, 9 •
Las collectivitats e la lenga, 10 •
Presep a Sent Fèrmer, 11 •
Pas de cultura e pas de lenga sens fèsta !, 12 •
Fotografias
Pas cap
Pas cap
"Lo ministre que voliá pas far sa lei"
I a las bonas e las marridas lengas. I a tanben las polidas paraulas e los que desparlan. Quand se parla de lenga òm sap que pòt èstre la mai bona o la mai marrida de las causas coma o disiá l’autre, un còp èra.
Òm pòt parlar de las lengas, coma o faguèrem fòrça per aquesta annada 2009 que s’acaba, e òm pòt tanben dire que l’òm refusa de’n parlar mai longtemps coma o faguèt lo ministre de la Cultura en fin d’annada. Las leis del lengatge son complèxas mentre que la lei sus las lengas en França es un afar talament simple qu’òm se demanda se ne cal una de lei. Es çò qu’a fait lo govèrn en disent qu’es encara a soscar per saber s’es plan necessari que tenga sa promessa. Pr’amor es plan en 2009 que foguèt faita la promessa d’una lei per las lengas ditas regionalas. La ministra de la Cultura de primièr semèstre, Christina Albanel, escriguèt que i auriá un tèxte (un projècte de lei donc un tèxte arribat del govèrn) prepausat abans la fin de 2009. Mas res, res de res ! Sonque un ministre que ditz que
Òm pòt parlar de las lengas, coma o faguèrem fòrça per aquesta annada 2009 que s’acaba, e òm pòt tanben dire que l’òm refusa de’n parlar mai longtemps coma o faguèt lo ministre de la Cultura en fin d’annada. Las leis del lengatge son complèxas mentre que la lei sus las lengas en França es un afar talament simple qu’òm se demanda se ne cal una de lei. Es çò qu’a fait lo govèrn en disent qu’es encara a soscar per saber s’es plan necessari que tenga sa promessa. Pr’amor es plan en 2009 que foguèt faita la promessa d’una lei per las lengas ditas regionalas. La ministra de la Cultura de primièr semèstre, Christina Albanel, escriguèt que i auriá un tèxte (un projècte de lei donc un tèxte arribat del govèrn) prepausat abans la fin de 2009. Mas res, res de res ! Sonque un ministre que ditz que
podèm far amb çò qu’avèm.
De deputats, de la majoritat e de l’oposicion, eles avián pres al seriós la promessa de la ministra e volián que foguèsse tenguda. Es lo primièr còp dins l’istòria que i a una tala volontat parlamentària, un pauc testarruda, amb de questions a repeticion, de letras, d’intervencions. E es lo primièr còp que de parlamentaris occitans son tant nombroses a intervenir.
2009 serà donc pas l’annada de la lei de las lengas. 2008 foguèt l’annada de l’article 75-1 de la constitucion que reconeis l’existéncia de las lengas de França e las marca dins lo tèxte fondamental de la Republica. Es vertat qu’a pas donat de resultats extraordinaris pel moment ; mas aquela reconeissença fa son camin.
La tor de fèrre e lo país en fuòc
Ongan se comemoravan los uèit cents de la crosada dita albigesa... a çò que pareis. Coma pel centenari de la revòlta vinhairona de 1907, maldespièit totes los esfòrces del movement associatiu per soslinhar l’importància d’aqueles eveniments, las
De deputats, de la majoritat e de l’oposicion, eles avián pres al seriós la promessa de la ministra e volián que foguèsse tenguda. Es lo primièr còp dins l’istòria que i a una tala volontat parlamentària, un pauc testarruda, amb de questions a repeticion, de letras, d’intervencions. E es lo primièr còp que de parlamentaris occitans son tant nombroses a intervenir.
2009 serà donc pas l’annada de la lei de las lengas. 2008 foguèt l’annada de l’article 75-1 de la constitucion que reconeis l’existéncia de las lengas de França e las marca dins lo tèxte fondamental de la Republica. Es vertat qu’a pas donat de resultats extraordinaris pel moment ; mas aquela reconeissença fa son camin.
La tor de fèrre e lo país en fuòc
Ongan se comemoravan los uèit cents de la crosada dita albigesa... a çò que pareis. Coma pel centenari de la revòlta vinhairona de 1907, maldespièit totes los esfòrces del movement associatiu per soslinhar l’importància d’aqueles eveniments, las
collectivitats localas faguèron pauc de causas pels uèit cents ans de la crosada. Per exemple, pendent l’estiu de 2009, la vila de Besièrs organizèt l’equivalent d’una fèsta medievala agradançada d’un espectacle pirotecnic. A Carcassona, son los associatius qu’essajan de recampar moneda per far pausar una placa a la memòria del vescomte Raimon Rogièr Trencavel que moriguèt dins las jaulas de son pròpri castèl. Al CIRDOC, se desvelèt una placa en memòria dels estajants besierencs castigats e massacrats per lor « intolerabla tolerància ». De son costat, l’Estat despensèt dos milions d’euros dins una serada ont festegèron los cent vint ans de la tor Eiffel. Es lo prètz del fuòc d’artifici e del concèrt de Jonnhy Halliday que l’acompanhava. Vertat que cal saber despensar la moneda per de moments importants e dins de lòcs que s’ameritan la despensa !
D’eveniments coma lo chaple de Besièrs figurèron pas dins lo catalògue de las commemoracions nacionalas francesas. A saber qual deu saber reconéisser las seunas de commemoracions, las bonas ?
D’eveniments coma lo chaple de Besièrs figurèron pas dins lo catalògue de las commemoracions nacionalas francesas. A saber qual deu saber reconéisser las seunas de commemoracions, las bonas ?